Açık Alanda Ticari Balkabağı Yetiştiriciliği

Ticari balkabağı yetiştiriciliği, mantıklı ve ölçeklenebilir bir şekilde yapıldığında iyi bir gelir kaynağı olabilir. Balkabakları popüler bir sebzedir. Bu yıllık, sıcak mevsim bitkisi olan otsu sarmaşıklar, Kuzey, Orta ve Güney Amerika kökenlidir. Çoğu balkabağı Cucurbita pepo ve Cucurbita maxima türlerine aittir. Bitkiler (özellikle meyveler) düşük sıcaklıklara ve don olaylarına karşı hassastır. Ortalama olarak 15-35°C (64-95°F) sıcaklık gerektirir, toprak sıcaklığı ise 15°C (60°F) altına düşmemelidir.

Kısaca, çoğu ticari balkabağı yetiştiricisi, ekime açık alanda tohum ekerek veya iç mekanda fideleri yetiştirip sonrasında dikmek üzere başlar. Bitkilerin tutunmasını artırmak ve çimlenme ile verimi maksimize etmek için, çiftçiler toprağı sürer, yatak veya sıralar oluşturur (gerekirse) ve sıralar boyunca siyah plastik örtü (malç) serer. Çoğu durumda, balkabakları ekilmeden önce hayvan gübresi ve/veya N-P-K (azot, fosfor, potasyum) temel gübreleme uygulanır.

Siyah plastik malç kullanımı, özellikle soğuk iklimlerde balkabağı tarlalarında yaygındır ve genellikle damla sulama sistemi ile birlikte kullanılır. Bu film, toprağın ısınmasını sağlar ve etkili bir yabancı ot kontrol yöntemidir. Tohum veya fideleri yerleştirmek için, çiftçiler plastik film üzerinde küçük delikler açar, çukurlar kazıp fideleri veya tohumları diker. Bitkilerin seyreltilmesi gerekebilir.

Üretimi maksimize etmek ve döllemeyi kolaylaştırmak için, çiftçiler hektar başına 2-3 kovan veya acre başına 1 kovan (arı) yerleştirebilir. Çoğu ticari balkabağı çeşidi, ekimden 100-130 gün sonra hasat edilebilir. Hasat, yalnızca makas veya bıçak kullanılarak elle yapılabilir. Meyveler olgunlaştıktan sonra, %50-70 bağıl nem ve 50-55°F (10-12°C) sıcaklık koşullarında 6 aya kadar depolanabilir.

Çoğu balkabağı çiftçisi, zararlı ve hastalık riskini azaltmak veya kontrol etmek için dönüşümlü ekim, kültürel önlemler veya kimyasal kontrol uygular. Genel olarak, balkabağı ile yakından ilişkili türlerin (Cucurbita türleri) aynı toprakta ardışık iki yıldan fazla ekilmesi önerilmez.