Επαγγελματική Καλλιέργεια Πιπεριάς – Οδηγός Καλλιέργειας από το Α έως το Ω

How to grow Pepper for profit

Η υπαίθρια επαγγελματική καλλιέργεια πιπεριάς έχει μεγάλη παράδοση στη χώρα μας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα με τις γνωστές σε όλους μας πιπεριές Φλωρίνης και Μακεδονίας. Μπορεί να αποτελέσει καλή πηγή εισοδήματος, αν γίνει σε κλιμακωτή βάση. Με λίγα λόγια, το φυτό της πιπεριάς είναι ένα πολυετές φυτό, αλλά οι καλλιεργητές, στις περισσότερες περιπτώσεις, το αντιμετωπίζουν ως ετήσιο. Οι περισσότεροι επαγγελματίες καλλιεργητές ξεκινούν την καλλιέργεια από σπόρους (υβρίδια) σε προστατευμένο εσωτερικό χώρο. Καθώς περιμένουν τα νεαρά φυτά να αναπτυχθούν και να είναι έτοιμα για μεταφύτευση, ετοιμάζουν το χώμα. Οργώνουν τη γη, αφαιρούν τα προηγούμενα καλλιεργητικά υπολείμματα και πολλές φορές τοποθετούν μια μαύρη πλαστική μεμβράνη στις σειρές. Η μαύρη πλαστική μεμβράνη όχι μόνο βοηθά το έδαφος να ζεσταθεί αλλά ελέγχει και τα ζιζάνια. Σχεδιάζουν επίσης και τοποθετούν το σύστημα στάγδην άρδευσης. Όταν είναι έτοιμοι για μεταφύτευση, κάνουν μικρές τρύπες στο πλαστικό φιλμ, όπου φυτεύουν τα νεαρά φυτάρια. Λίπανση, άρδευση με σταγόνες και διαχείριση των ζιζανίων με διάφορους τρόπους εφαρμόζονται στις περισσότερες περιπτώσεις. Πολλοί καλλιεργητές επίσης υποστηλώνουν τα φυτά για να βοηθήσουν την ανάπτυξή τους, να βελτιώσουν τον αερισμό και να διευκολύνουν τη συγκομιδή μερικές εβδομάδες αργότερα. Ωστόσο, δεν χρειάζονται υποστήλωση όλα τα φυτά πιπεριάς. Οι περισσότερες εμπορικές ποικιλίες πιπεριάς μπορούν να συλλεχθούν 60-90 ημέρες μετά τη μεταφύτευση. Ο χρόνος από τη φύτευση μέχρι τη συγκομιδή εξαρτάται από την ποικιλία, τις κλιματικές συνθήκες και την ηλικία των φυταρίων κατά τη μεταφύτευση. Η συγκομιδή μπορεί να πραγματοποιηθεί με ψαλίδια ή μαχαίρια χειρός και πραγματοποιείται συνήθως σε 1-2 συνεδρίες την εβδομάδα. Οι καλλιεργητές υπαίθριας πιπεριάς μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν ειδικά μηχανήματα πάνω σε ελκυστήρες για συγκομιδή. Μετά τη συγκομιδή, οι καλλιεργητές πιπεριάς οργώνουν και καταστρέφουν τα υπολείμματα της καλλιέργειας. Μπορούν επίσης να εναλλάξουν την καλλιέργεια (με λάχανο, καλαμπόκι, όσπρια και άλλα), προκειμένου να καταπολεμήσουν τις ασθένειες και να αποτρέψουν την εξάντληση του εδάφους.

Ο περιοριστικός παράγοντας όταν καλλιεργούνται πιπεριές υπαίθρια είναι πάντα η θερμοκρασία. Η βέλτιστη θερμοκρασία είναι 18-26 °C. Το φυτό χρειάζεται ημερήσια θερμοκρασία κοντά στους 23 °C και νυχτερινή θερμοκρασία κοντά στους 18 °C έτσι ώστε να υπάρξει παραγωγή γύρης. Η θερμοκρασία του εδάφους δεν πρέπει να πέσει κάτω από τους 18 °C. Το κρύο κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης θα εμποδίσει την ανάπτυξη του φυτού, και τα σοκαρισμένα φυτά είναι σχεδόν αδύνατο να ανακάμψουν.

Είναι ζωτικής σημασίας να αποφασίσουμε τις ποικιλίες πιπεριάς που ευδοκιμούν στην περιοχή μας και υποδεικνύει η αγορά μας. 

Πώς να καλλιεργήσετε  πιπεριές από σπόρους

Εάν σχεδιάζετε να ξεκινήσετε την καλλιέργεια πιπεριάς από σπόρους, χρειάζεται λίγη προσοχή. Βεβαιωθείτε ότι φοράτε πάντα καλής ποιότητας γάντια όταν αγγίζετε τους σπόρους, καθώς οι σπόροι μερικών πικάντικων ποικιλιών μπορεί να βλάψουν το δέρμα σας και μετά τα μάτια σας αν τυχόν τα αγγίξετε. Επιπλέον, φροντίστε να αγοράσετε πιστοποιημένους σπόρους από κάποιον νόμιμο πωλητή. Διαφορετικά, τα ποσοστά βλαστικότητας των σπόρων θα είναι πιθανώς χαμηλά και έτσι θα χάσετε το χρόνο σας. Οι παραγωγοί γενικά προτιμούν να σπείρουν τους σπόρους σε σπορείο σε βάθος 0,5-1 cm υπό ελεγχόμενες συνθήκες και μετά να μεταφυτεύσουν τα νεαρά φυτάρια στις τελικές τους θέσεις στο πεδίο. Αν προγραμματίζετε να καλλιεργήσετε πιπεριές από σπόρο, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε. Οι σπόροι πιπεριάς απαιτούν θερμοκρασία εδάφους τουλάχιστον 18 °C προκειμένου να βλαστήσουν. Ως βέλτιστες θερμοκρασίες, θεωρούμε αυτές μεταξύ 20 και 30 °C . Είναι ζωτικής σημασίας για τους σπόρους να έχουν τα βέλτιστα επίπεδα υγρασίας για να βλαστήσουν. Οι παραγωγοί ρίχνουν έναν ή δύο σπόρους σε κάθε θέση φύτευσης και χρησιμοποιούν πολλές φορές τύρφη ως υπόστρωμα. Η υπερβολική άρδευση μπορεί να είναι επιβλαβής. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα νεαρά φυτά μπορεί να χρειαστούν μια διαδικασία σταδιακής σκληραγώγησης. Οι παραγωγοί δηλαδή αρχίζουν να τοποθετούν σταδιακά τα φυτά σε εξωτερικούς χώρους δύο εβδομάδες πριν από τη μεταφύτευση. Αρχικά, τα αφήνουν έξω μόνο για δύο ώρες, και περιοδικά αυξάνουν το χρόνο της εξωτερικής έκθεσης.

Καλλιέργεια Πιπεριάς από Σπορόφυτα

Οι αγρότες μπορούν επίσης να αγοράσουν έτοιμα φυτά από έναν νόμιμο πωλητή και να τα μεταφυτεύσουν στο χωράφι όταν θα έρθει η κατάλληλη ώρα. Η κατάλληλη στιγμή για τη μεταφύτευση των φυτωρίων είναι όταν έχουν αναπτύξει 5-6 πραγματικά φύλλα και έχουν φτάσει σε ύψος 15-30 cm.

Απαιτήσεις εδάφους και προετοιμασία για καλλιέργεια υπαίθριας πιπεριάς

Οι πιπεριές δεν έχουν αυστηρές απαιτήσεις όσον αφορά το έδαφος. Καλλιεργούνται σε μια μεγάλη ποικιλία εδαφών. Ωστόσο, το φυτό αναπτύσσεται καλύτερα σε μεσαία αμμώδη εδάφη με κατάλληλο αερισμό και αποστράγγιση. Είναι ένα φυτό ευαίσθητο τόσο σε ξηρασία όσο και σε συνθήκες υγρασίας. Τα βέλτιστα επίπεδα pH κυμαίνονται από 6 έως 7. Πρόλα αυτά, έχουμε περιπτώσεις στις οποίες τα φυτά μπορούν να ανεχθούν ακραία επίπεδα ρΗ κοντά στο 5,5 ή από την άλλη πλευρά κοντά στο 8. Η βασική προετοιμασία του εδάφους ξεκινάει μερικές εβδομάδες πριν από τη μεταφύτευση των νεαρών φυταρίων πιπεριάς. Οι αγρότες αφαιρούν τυχόν προηγούμενα υπολείμματα καλλιέργειας και ζιζάνια και οργώνουν καλά την εποχή εκείνη. Ταυτόχρονα, οι αγρότες απομακρύνουν πέτρες και άλλα ανεπιθύμητα υλικά από το έδαφος.

Μία εβδομάδα αργότερα, πολλοί αγρότες εφαρμόζουν μια βασική λίπανση, πάντα μετά από εξέταση της ανάλυσης εδάφους και πάντοτε μετά από διαβούλευση με έναν γεωπόνο με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Αρκετοί αγρότες ενσωματώνουν το βασικό λίπασμα χρησιμοποιώντας ρίπερ. Ορισμένοι καλλιεργητές προτιμούν να το εφαρμόζουν μόνο στις σειρές φύτευσης, ενώ άλλοι το επεκτείνουν σε ολόκληρο το χωράφι. Φυσικά, η πρώτη μέθοδος είναι πιο οικονομική. Την επόμενη μέρα είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να εγκαταστήσετε τους σωλήνες στάγδην άρδευσης.

Το επόμενο και πιο κρίσιμο βήμα (ειδικά σε περιοχές με μη βέλτιστη θερμοκρασία εδάφους κατά τη διάρκεια της περιόδου φύτευσης) είναι η γραμμική επικάλυψη με φιλμ. Πολλοί παραγωγοί καλύπτουν τις σειρές με μαύρη ή πράσινη πλαστική μεμβράνη. Χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική για να διατηρήσουν τη θερμοκρασία της ζώνης ρίζας σε βέλτιστα επίπεδα (> 21 ° C) και να εμποδίσουν την ανάπτυξη των ζιζανίων.

Όσον αφορά την καλλιέργεια βιολογικής πιπεριάς, τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά και οι αγρότες ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν χλωρά λίπανση για να εμπλουτίσουν το έδαφος. Σύμφωνα με το UC Santa Cruz Farm – Center for Agroecology & Sustainable Food Systems, η προετοιμασία του εδάφους στην καλλιέργεια βιολογικής πιπεριάς αρχίζει το φθινόπωρο πριν από την καλλιεργητική μας περίοδο. Οι αγρότες σπέρνουν μια καλλιέργεια κάλυψης (για παράδειγμα βίκο) κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου πριν από το έτος που θέλουμε να καλλιεργήσουμε πιπεριές. Περίπου ένα μήνα πριν από τη μεταφύτευση των φυτών πιπεριάς (άνοιξη), οργώνουν και ενσωματώνουν την καλλιέργεια στο χώμα, έτσι αυτό να εμπλουτιστεί με οργανική ύλη. Περίπου 14 ημέρες αργότερα, οργώνουν ξανά για να δημιουργήσουν αυλάκια. Μετά το όργωμα, οι αγρότες ποτίζουν το χώμα, παρόλο που δεν υπάρχει καλλιέργεια. Με αυτόν τον τρόπο, οι σπόροι ζιζανίων βλαστάνουν. Οι αγρότες εντοπίζουν αυτά τα ζιζάνια και τα αφαιρούν. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται συχνότερα στην καλλιέργεια ρυζιού. Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, μεταφυτεύουν τα νεαρά φυτά πιπεριάς. Η μεταφύτευση γίνεται είτε πολύ νωρίς το πρωί ή το απόγευμα.

Φύτευση και αποστάσεις των φυτών στην καλλιέργεια πιπεριάς- Πόσα φυτά ανά εκτάριο και στρέμμα

Η υπαίθρια καλλιέργεια πιπεριάς αρχίζει την άνοιξη, υπό την προϋπόθεση ότι οι θερμοκρασίες είναι κοντά στα βέλτιστα επίπεδα. Σε ορισμένες περιοχές, φυτάρια πιπεριάς μεταφυτεύονται σε εξωτερικό χώρο κατά το δεύτερο μισό της άνοιξης ή κατά την αρχή του καλοκαιριού. Οι παραγωγοί σε ορισμένες περιοχές με κατάλληλο κλίμα, συνεχίζουν τη μεταφύτευση μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου. Οι παραγωγοί πιπεριάς συγκομίζουν τελικά από το καλοκαίρι έως το χειμώνα (Ιούνιο έως Δεκέμβριο).

Μετά από όλα τα στάδια προετοιμασίας (όργωμα, βασική λίπανση, εγκατάσταση του συστήματος άρδευσης και ενδεχομένως κάλυψη με πλαστικό φιλμ), μπορούμε να προχωρήσουμε με τη μεταφύτευση. Οι καλλιεργητές επισημαίνουν τα ακριβή σημεία στο φιλμ πολυαιθυλενίου όπου θα φυτέψουν τα νεαρά φυτά. Στη συνέχεια, ανοίγουν τρύπες στο πλαστικό και φυτεύουν τα φυτά. Είναι σημαντικό να φυτέψετε τα φυτά στο ίδιο βάθος όπως στο φυτώριο. Οι παραγωγοί φυτεύουν τα σπορόφυτα πιπεριάς είτε σε μονές είτε σε διπλές σειρές. Οι αποστάσεις μπορεί επίσης να διαφέρουν μεταξύ των φυτών που υποστηλώνονται και αυτών που δεν υποστηλώνονται. Ένα κοινό σχέδιο για τη φύτευση φυτών (που δεν στηρίζονται) σε μεμονωμένες σειρές είναι απόσταση 0,3 m έως 0,5 m μεταξύ των φυτών στη σειρά και 0,5 m έως 0,75 m απόσταση μεταξύ των σειρών. Για τα φυτά πιπεριάς που υποστηλώνονται, σε μονές σειρές οι παραγωγοί προτιμούν απόσταση 25-30 cm μεταξύ φυτών στη σειρά και απόσταση 120-150 cm μεταξύ των σειρών. Για τις διπλές σειρές, πολλοί καλλιεργητές προτιμούν απόσταση 0,25 m έως 0,3 m μεταξύ των φυτών στη σειρά, απόσταση μεταξύ γραμμών 0,5 m έως 0,6 m και 1,2-1,5 m μεταξύ των ζευγαριών.

Ως αποτέλεσμα, θα εγκαταστήσουμε περίπου 18000 έως 45.000 φυτά ανά εκτάριο (1 εκτάριο = 10 στρέμματα). Οι αποστάσεις και ο αριθμός των φυτών εξαρτώνται από την ποικιλία πιπεριάς, τις περιβαλλοντικές συνθήκες, το σύστημα άρδευσης, το κλάδεμα και, φυσικά, τους στόχους απόδοσης του παραγωγού. 

Οι πιπεριές χρειάζονται κλάδεμα; – Πώς να κλαδέψετε πιπεριές

Το κλάδεμα είναι μια σημαντική διαδικασία και προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα. Ωστόσο, δεν χρειάζονται όλες οι ποικιλίες πιπεριάς να κλαδεύονται. Για εκείνες που το χρειάζονται, το κλάδεμα επιτρέπει στους αγρότες να ελέγχουν τη βλάστηση. Επιπλέον, το κλάδεμα αφήνει επιπλέον χώρο για αερισμό, αποτρέποντας τη μετάδοση ασθενειών. Εκτός αυτού, η συγκομιδή γίνεται πολύ πιο εύκολη. Γενικά, οι πιπεριές που δεν κλαδεύονται έχουν την τάση να παράγουν πολυάριθμους περιφερειακούς βλαστούς και φύλλα. Το επιπλέον φύλλωμα καθιστά δύσκολο για τον παραγωγό να διαχειριστεί το φυτό. Η διαδικασία κλαδέματος περιλαμβάνει την αφαίρεση των περιφερειακών στελεχών. Με αυτό τον τρόπο, το φυτό έχει ένα πιο ευέλικτο και διαχειρίσιμο σχήμα. Από την άλλη πλευρά, το κλάδεμα αυξάνει το κόστος εργασίας, το οποίο μπορεί να είναι εξισορροπείται εάν η περίοδος συγκομιδής είναι αρκετά μεγάλη. Στην αγορά, μπορούμε να βρούμε καθορισμένες ποικιλίες που προσφέρουν ικανοποιητικές αποδόσεις χωρίς κλάδεμα.

Υποστήριξη φυτών πιπεριάς

Αρκετοί παραγωγοί πιπεριάς χρησιμοποιούν υποστήλωση για τις πιπεριές τους. Αυτή η τεχνική παρέχει αρκετά πλεονεκτήματα. Πρώτον, εμποδίζει το φύλλωμα και τα φρούτα να αγγίζουν το έδαφος. Ταυτόχρονα, αυτό αφήνει επιπλέον χώρο για αερισμό. Επιπλέον, η συγκομιδή γίνεται πολύ πιο εύκολη. Οι παραγωγοί χρησιμοποιούν πασσάλους ή πλαστικά στηρίγματα και δένουν απαλά τα φυτά πάνω τους.

Απαιτήσεις σε νερό της πιπεριάς και συστήματα άρδευσης

Σύμφωνα με τον FAO, οι συνολικές ανάγκες σε νερό σε μια περίοδο ανάπτυξης είναι 600 έως 900 mm και μέχρι 1250 mm για μεγάλες περιόδους καλλιέργειας και μακρά περίοδο συγκομιδής. Ωστόσο, οι απαιτήσεις νερού στην καλλιέργεια πιπεριάς είναι εντελώς διαφορετικές κατά τα διάφορα στάδια ανάπτυξης του φυτού. Γενικά, οι κρίσιμες περίοδοι είναι η καρπόδεση και το στάδιο γεμίσματος των καρπών. Πριν από αυτά τα στάδια, οι ανάγκες είναι μικρότερες.

Φυσικά, οι ανάγκες σε νερό μπορεί να είναι τελείως διαφορετικές υπό διαφορετικές καιρικές συνθήκες και συνθήκες εδάφους. Επιπλέον, διαφορετικές ποικιλίες γλυκών πιπεριών και τσίλι μπορούν επίσης να έχουν διαφορετικές απαιτήσεις νερού. Πολλοί παραγωγοί στις μεσογειακές χώρες προτιμούν να ποτίζουν τις πιπεριές τους για 10 λεπτά κάθε 4-5 ημέρες κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Με αυτόν τον τρόπο, αναγκάζουν το φυτό να «αναζητήσει» το νερό και ως εκ τούτου να επεκτείνει τις ρίζες του. Ωστόσο, από την ανθοφορία έως τη συγκομιδή, αρδεύουν τα φυτά τους σε καθημερινή βάση. Οι αγρότες γενικά προτιμούν να ποτίζουν τις πιπεριές τους νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ. Σε γενικές γραμμές, η υπερβολική υγρασία, ειδικά στο φύλλωμα, μπορεί να ευνοήσει την εμφάνιση ασθενειών. Από την άλλη πλευρά, τα φυτά που υποβάλλονται σε υδατικό στρες είναι πιο ευαίσθητα στις λοιμώξεις. Το πιο συνηθισμένο σύστημα άρδευσης είναι η άρδευση με σταγόνες. 

Επικονίαση Πιπεριάς

Οι πιπεριές είναι αυτογονιμοποιούμενα φυτά. Αυτό σημαίνει ότι οι αγρότες δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν έντομα για να ενισχύσουν την επικονίαση. Σύμφωνα με μελέτες, όμως, τα έντομα θα μπορούσαν να υποβοηθήσουν την κατάσταση. Ωστόσο, οι παραγωγοί πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σε περίπτωση που μεγαλώνουν μαζί γλυκές και καυτερές πιπεριές. Εάν φυτεύουν καυτερές πιπεριές κοντά σε γλυκές πιπεριές, είναι πιθανό οι γλυκές πιπεριές να αλλάξουν γεύση και να γίνουν πιο καυτερές. Ο λόγος είναι ότι πολύ συχνά, τα φυτά γλυκιάς πιπεριάς είναι δεκτικά στη γύρη των καυτερών, που μεταφέρονται από τον άνεμο ή τα έντομα, και έτσι επιτρέπουν την επικονίαση. Προκειμένου να αποφύγετε αυτό το φαινόμενο και να χάσετε την εμπορική αξία των προϊόντων σας, μια σωστή τεχνική είναι να αφήσετε μεγάλη απόσταση μεταξύ των τσίλι και των γλυκών πιπεριών.

Διαχείριση Ζιζανίων στην καλλιέργεια πιπεριάς

Μια σημαντική διαδικασία κατά την καλλιέργεια πιπεριάς είναι η διαχείριση των ζιζανίων. Τα φυτά πιπεριάς συχνά υποφέρουν από ζιζάνια που τα ανταγωνίζονται όσον αφορά το χώρο, την πρόσβαση στο ηλιακό φως, το νερό και τα θρεπτικά συστατικά. Επιπλέον, τα ζιζάνια μπορεί να γίνουν ένα φιλόξενο μέρος για τα παράσιτα που μπορεί να επιτεθούν στα φυτά. Είναι απαραίτητο όλοι οι καλλιεργητές να έχουν μια εκ των προτέρων διαμορφωμένη στρατηγική καταπολέμησης των ζιζανίων, η οποία μπορεί να διαφέρει σημαντικά μεταξύ των χωρών, το νομικό πλαίσιο, τα μέσα παραγωγής, τη βιομηχανία στην οποία στοχεύει το προϊόν κλπ. Ο έλεγχος των ζιζανίων με βοτάνισμα σε εβδομαδιαία βάση είναι σχεδόν απαραίτητος σε ορισμένες περιπτώσεις (βιολογική καλλιέργεια).

Η Λίπανση στην επαγγελματική καλλιέργεια πιπεριάς – Κοινά προγράμματα λίπανσης

Κατ’ αρχάς, πρέπει να λάβετε υπόψη την κατάσταση του εδάφους σας μέσω εξαμηνιαίων ή ετήσιων εδαφολογικών αναλύσεων πριν εφαρμόσετε οποιαδήποτε μέθοδο λίπανσης. Δεν υπάρχουν δύο πανομοιότυπα εδάφη στον κόσμο. Έτσι, κανείς δεν μπορεί να σας συμβουλεύσει σχετικά με μεθόδους λίπανσης, χωρίς να λάβει υπόψη τα δεδομένα των αναλύσεων, την ανάλυση ιστών και το ιστορικό καλλιεργειών του χωραφιού σας. Ωστόσο, θα αναφέρουμε τα πιο κοινά συστήματα λίπανσης που χρησιμοποιούνται από σημαντικό αριθμό αγροτών στην καλλιέργεια πιπεριάς.

Στις μέρες μας, οι αγρότες κάνουν από 0 έως 10 λιπάνσεις εδάφους σε όλη την περίοδο 2 έως 3 μηνών από τη μεταφύτευση έως τη συγκομιδή. Ορισμένοι παραγωγοί εφαρμόζουν καλά χωνεμένη κοπριά (30-40 τόνους ανά εκτάριο) πάνω τις σειρές, περίπου δύο μήνες πριν από τη φύτευση και πριν από την απολύμανση του εδάφους. 

Ωστόσο, η πιο συνηθισμένη μέθοδος λίπανσης στην επαγγελματική καλλιέργεια πιπεριάς είναι η υδρολίπανση. Οι παραγωγοί εγχύουν υδατοδιαλυτά λιπάσματα μέσα στο σύστημα στάγδην άρδευσης. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να παρέχουν τα θρεπτικά συστατικά σταδιακά και να δίνουν στο φυτό τον κατάλληλο χρόνο για να τα απορροφήσει. Ξεκινούν τη λίπανση λίγες μέρες μετά τη μεταφύτευση. Σε αυτό το σημείο, εφαρμόζουν λίπασμα αζώτου-φωσφόρου-καλίου 13-40-13 ή 15-30-15, εμπλουτισμένο με ιχνοστοιχεία (μικροθρεπτικά συστατικά). Τα υψηλά επίπεδα φωσφόρου στα πρώτα στάδια θα βοηθήσουν τα φυτά να αναπτύξουν ένα ισχυρό ριζικό σύστημα. Επιπρόσθετα, τα μικροθρεπτικά συστατικά διευκολύνουν τα φυτά να ξεπεράσουν τις συνθήκες στρες που προκαλούνται από τη μεταφύτευση. Οι παραγωγοί συνεχίζουν τις εφαρμογές μέχρι την περίοδο άνθισης με την προσθήκη ισορροπημένου λιπάσματος Αζώτου – Φωσφόρου – Καλίου 20-20-20 ή 15-15-15 εμπλουτισμένου πάλι με ιχνοστοιχεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να αυξήσουν πάλι το P για να βοηθήσουν την άνθιση σε αυτό το σημείο. Καθώς το φυτό πλησιάζει την καρπόδεση, αλλάζουν και πάλι την αναλογία σε 15-5-30 ή 10-15-20. Σε αυτό το σημείο, αυξάνουν τα επίπεδα του καλίου επειδή τα φυτά έχουν μεγαλύτερες ανάγκες να δημιουργήσουν καλά διαμορφωμένα φρούτα. Σε αυτό το στάδιο, το φυτό έχει επίσης αυξημένες ανάγκες σε Ca. Σε περίπτωση ανεπάρκειας ασβεστίου, θα αρχίσουμε να παρατηρούμε μια διαταραχή που ονομάζεται ξηρή σήψη. Μερικοί παραγωγοί εφαρμόζουν με ψεκαστήρες διαφυλλικά λιπάσματα ασβεστίου κατά τη διάρκεια της καρπόδεσης και επαναλαμβάνουν μετά από 15 ημέρες. Η εταιρία STIHL διαθέτει μία μεγάλη γκάμα από ψεκαστήρες που είναι ιδανική για διαφυλλική λίπανση αλλά και εφαρμογή φυτοπροστατευτικών προϊόντων. Χάρη στην υψηλή ταχύτητα της δέσμης αέρα, έχουν μεγάλη εμβέλεια δράσης. Αυτό επιτρέπει την ορθολογική επεξεργασία ακόμη και μεγάλων καλλιεργούμενων εκτάσεων.

Σύμφωνα όμως με μια άλλη σχολή σκέψης, η ανάπτυξη του φυτού της πιπεριάς μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους.

Βλαστική ανάπτυξη. Ημέρες 1 έως 20 από τη μεταφύτευση

Ανθοφορία και καρπόδεση. Ημέρες 21 έως 55 από τη μεταφύτευση

Περίοδος ωρίμανσης και συγκομιδής. Ημέρες 56 έως τη συγκομιδή.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου, εφαρμόζουν (μέσω υδρολίπανσης) 2 kg N, 1 kg P2O5 και 3 kg K2O ανά εκτάριο (= 10 στρέμματα) ανά ημέρα.

Κατά τη δεύτερη περίοδο, οι παραγωγοί αυξάνουν τις ποσότητες και εφαρμόζουν 4kg N, 1kg P2O5 και 5 kg K2O ανά εκτάριο την ημέρα.

Κατά την τρίτη περίοδο, η λίπανση μειώνεται, και οι αγρότες εφαρμόζουν και πάλι τα ποσοστά της πρώτης περιόδου.

Δεδομένου ότι ορισμένες ποικιλίες συλλέγονται 55 ημέρες μετά τη μεταφύτευση και άλλες μπορούν να συλλεχθούν 110 ημέρες μετά τη μεταφύτευση, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι τα όρια των προαναφερθέντων περιόδων είναι απλώς και μόνο μέσοι όροι και κανείς δεν πρέπει να ακολουθήσει αυτές τις οδηγίες χωρίς να κάνει τη δική του έρευνα. Αυτές είναι μόνο μερικές συνήθεις πρακτικές. Κανείς δεν πρέπει να τις ακολουθεί χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ποικιλία πιπεριάς, την κατάσταση του εδάφους του και άλλους τοπικούς παράγοντες. Κάθε χωράφι είναι διαφορετικό και έχει διαφορετικές ανάγκες. Ο έλεγχος των θρεπτικών συστατικών του εδάφους και του pH είναι ζωτικής σημασίας πριν από την εφαρμογή οποιασδήποτε μεθόδου λίπανσης. Θα πρέπει πάντα να συμβουλεύεστε τον τοπικό σας αδειούχο γεωπόνο.

Συγκομιδή πιπεριάς – Πώς και πότε μαζεύεται

Η πλειοψηφία των ποικιλιών και υβριδίων πιπεριάς φτάνει στην πλήρη ωρίμανση και είναι έτοιμες για συγκομιδή 2-3 μήνες μετά τη μεταφύτευση. Ο χρόνος συγκομιδής εξαρτάται από την ποικιλία πιπεριάς, τις περιβαλλοντικές συνθήκες και φυσικά από την ηλικία των φυταρίων κατά τη μεταφύτευση. Σε γενικές γραμμές, οι χρωματιστές ποικιλίες ωριμάζουν αργότερα από τις πράσινες ποικιλίες.

Σε μεγάλες υπαίθριες εκμεταλλεύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, οι παραγωγοί χρησιμοποιούν μηχανικό εξοπλισμό κατά τη συγκομιδή. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις στη χώρα μας, οι παραγωγοί συλλέγουν χειρωνακτικά τις πιπεριές. Ο σωστός χρόνος ποικίλει. Πολλοί παραγωγοί συγκομίζουν όταν τα φρούτα έχουν ένα αποδεκτό μέγεθος της ποικιλίας τους, αλλά ταυτόχρονα παραμένουν πράσινα (για πράσινες ποικιλίες). Οι χρωματιστές ποικιλίες θα πρέπει να έχουν αρχίσει μόλις να αποκτούν το χαρακτηριστικό χρώμα της ποικιλίας τους. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας, ειδικά για τις πιπεριές που πρόκειται να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις. Η περίοδος συγκομιδής μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Έτσι, οι αγρότες συλλέγουν φρούτα σε περισσότερες από μία συνεδρίες συγκομιδής (2-3 συνεδρίες ανά εβδομάδα).

Απόδοση ανά εκτάριο και στρέμμα στην καλλιέργεια της Πιπεριάς

Μια καλή απόδοση μετά από χρόνια πρακτικής είναι 25 έως 50 τόνοι ανά εκτάριο (2,5 έως 5 τόνοι ανά στρέμμα). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι έμπειροι παραγωγοί θερμοκηπίου μπορούν να επιτύχουν απόδοση μέχρι 100 τόνους ανά εκτάριο. Ωστόσο, αυτές οι αποδόσεις επιτυγχάνονται από επαγγελματίες καλλιεργητές μετά από αρκετά χρόνια εμπειρίας.

Οι πιο συχνές τροφοπενίες στην καλλιέργεια πιπεριάς

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ανεπάρκεια κάποιου θρεπτικού συστατικού δε σημαίνει απαραίτητα ότι το έδαφος έχει έλλειψη σε αυτό το στοιχείο. Οι τροφοπενίες των φυτών εμφανίζονται ως αποτέλεσμα διαφόρων περιβαλλοντικών παραγόντων που οδηγούν στην αδυναμία του φυτού να απορροφήσει τελικά το συγκεκριμένο στοιχείο. Έτσι, οι αγρότες θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ελέγξουν τόσο το έδαφος όσο και τους ιστούς φυτών πριν εφαρμόσουν οποιοδήποτε παρέμβαση.

Τροφοπενία Ν

Τα φυτά πιπεριάς με έλλειψη αζώτου εκφράζουν το πρόβλημα τους με συμπτώματα όπως μικρά και κίτρινα φύλλα, μειωμένο ρυθμό ανάπτυξης, λιγότερα άνθη και μειωμένη ή μηδενική καρπόδεση. Τα φυτά που δένουν τελικά καρπούς παράγουν παραμορφωμένα φρούτα. Οι υψηλές βροχοπτώσεις και η υπερβολική άρδευση κάνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα.

Τροφοπενία Καλίου

Τα συμπτώματα της έλλειψης καλίου εμφανίζονται τις περισσότερες φορές με χαρακτηριστική μεσονεύρια χλωρίωση. Το παλαιότερο φύλλωμα μπορεί να μαυρίσει και να γίνει καφέ, δείχνοντας “καμμένο”. Υπάρχει χαμηλό ποσοστό φρούτων και οι πιπεριές είναι μικρότερες από το συνηθισμένο.

Τροφοπενία Ασβεστίου

Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα που προκαλείται από την ανεπάρκεια του Ca είναι η γνωστή σε όλους ξηρή σήψη. Η εμπορική αξία των καρπών μειώνεται ταχέως κάτω από τέτοιες συνθήκες. Η περιοχή αυτή που παρουσιάζει ξηρή σήψη είναι ένα ιδανικό περιβάλλον για δευτερογενείς μυκητιασικές λοιμώξεις.

Τροφοπενία Μαγνησίου

Η ανεπάρκεια μαγνησίου είναι κοινή στις πιπεριές και εκφράζεται συνήθως στα παλαιότερα φύλλα. Το πιο εμφανές σύμπτωμα ανεπάρκειας Mg είναι ο αποχρωματισμός του φυλλώματος, ενώ τα νεύρα παραμένουν πράσινα.

Τροφοπενία Φωσφόρου

Εάν τα επίπεδα φωσφόρου είναι χαμηλά, παρατηρούμε περιορισμένη ανάπτυξη. Το φυτό έχει δυσκολία στην παραγωγή λουλουδιών, και όταν το κάνει, μόνο ένα από τα πολλά λουλούδια μετατρέπεται σε φρούτο. Τα φύλλα μπορεί να γίνουν κίτρινα και μαραμένα, ενώ οι πιπεριές που παράγονται είναι συνήθως υποανάπτυκτες και έχουν πολύ λίγους σπόρους.

Ασθένειες και Παράσιτα στην Καλλιέργεια Πιπεριάς 

Liriomyza

Το Lyriomyza spp είναι ένα έντομο που προκαλεί βλάβες σε πολλές καλλιέργειες, συμπεριλαμβανομένης και της πιπεριάς. Τα ενήλικα έντομα τρυπούν τα φύλλα, τους μίσχους και τα φρούτα και εναποθέτουν τα αυγά τους. Μετά την εκκόλαψη, οι νεαρές προνύμφες αρχίζουν να τρέφονται από τους ιστούς. Η φωτοσυνθετική ικανότητα των φυτών συχνά μειώνεται σημαντικά καθώς τα κύτταρα που περιέχουν χλωροφύλλη καταστρέφονται. Τα φύλλα μπορεί να πέσουν, εκθέτοντας τους μίσχους στη δράση των ανέμων και τα φρούτα στον ήλιο. Η ζημιά μειώνει την ποιότητα και την εμπορική αξία του καρπού. Έχει προκαλέσει σοβαρές ζημιές, ειδικά σε τεράστιες εκτάσεις με πιπεριές τσίλι στο Μεξικό. Η διαχείριση είναι δύσκολη. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα προληπτικά μέτρα για τον έλεγχο της επίθεσης. Είναι πολύ σημαντικό να καταστεί πολύ δύσκολο για το παράσιτο να προσεγγίσει τα φυτά. Ορισμένα προληπτικά μέτρα περιλαμβάνουν παγίδες, καθώς και την αφαίρεση των ζιζανίων.

Τετράνυχος

Το Tetranychus urticae είναι ένα μικροσκοπικό ακάρεο που προσβάλλει πολλές καλλιέργειες, συμπεριλαμβανομένης της υπαίθριας πιπεριάς και ντομάτας. Αυτό το παράσιτο διαχειμάζει στα θραύσματα των φύλλων και προσβάλλει τα φυτά κατά τη διάρκεια ζεστού και ξηρού καιρού. Τα ακάρεα επιτίθενται στο φύλλωμα προκειμένου να τραφούν, προκαλώντας κίτρινους αποχρωματισμούς ή μια χαρακτηριστική χάλκινη περιοχή που μοιάζει με κάψιμο από φλόγα. Μια κοινή πρακτική είναι να παρακολουθείται συνεχώς ο πληθυσμός που εντοπίζεται στις παγίδες. Εάν ο αριθμός είναι πάνω από τα ανεκτά όρια, τότε μπορείτε να εξετάσετε την παρέμβαση μόνο αφού συμβουλευτείτε έναν τοπικό γεωπόνο με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Υπάρχουν βιολογικές και χημικές λύσεις στην αγορά, οι οποίες, φυσικά, πρέπει πάντα να χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τα πρότυπα της ορθής γεωργικής πρακτικής.

Βοτρύτης

Ο Βοτρύτης είναι μια σοβαρή ασθένεια του φυτού της πιπεριάς, που προκαλείται από τον μύκητα Botrytis cinerea. Ο παθογόνος οργανισμός είναι ικανός να επιβιώνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα με τη μορφή σκληρωτίων. Οι λοιμώξεις ευνοούνται από τα υψηλά επίπεδα υγρασίας, ενώ ο άνεμος και η βροχή διαδίδουν τα σπόρια από υγιή σε μολυσμένα φυτά. Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν σε όλα τα υπερκείμενα μέρη του φυτού. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν γκρίζες έως καστανές αλλοιώσεις που σχηματίζονται στις άκρες των φύλλων. Μετά από λίγο, αυτές οι βλάβες καλύπτονται με γκρι μούχλα. Τα φύλλα μαραίνονται και πέφτουν. Ο μύκητας προχωρά στο στέλεχος προκαλώντας το θάνατο των φυτών. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα μολυσμένα φρούτα είναι λευκές περιοχές που αναπτύσσονται στα φρούτα της πιπεριάς. Εάν ο καρπός είναι μολυσμένος, τότε γίνεται μαλακός και υγρός. Ο έλεγχος της ασθενειας ξεκινά με κατάλληλα μέτρα προφύλαξης. Αυτά περιλαμβάνουν τον έλεγχο των ζιζανίων και ασφαλείς αποστάσεις μεταξύ των φυτών. Η γενική κατάσταση των φυτών (θρεπτικά συστατικά, έκθεση στον ήλιο) μπορεί επίσης να ενισχύσει την υγεία τους. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χημικές λύσεις μόνο εάν το πρόβλημα είναι σοβαρό και πάντα υπό την επίβλεψη ενός γεωπόνου με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. 

Αλτερνάρια 

Η αλτερναρίωση είναι μια σοβαρή ασθένεια που προκαλείται από τον μύκητα Alternaria solani. Ο μύκητας ξεχειμωνιάζει σε σπόρους ή ζιζάνια και απλώνεται μέσα από τον αέρα, το νερό, τα έντομα και τα γεωργικά εργαλεία. Το παθογόνο μολύνει φυτά πιπεριάς σε διαφορετικά στάδια της ανάπτυξής τους. Δυστυχώς, μπορεί να προκαλέσει σήψη φρούτων ακόμα και μετά τη συγκομιδή.

Ανθράκωση

Η ανθράκωση είναι μια άλλη κοινή ασθένεια του φυτού της πιπεριάς. Προκαλείται από τους μύκητες Colletotrichum spp. Η μόλυνση συμβαίνει συχνά κατά τη διάρκεια ζεστού και υγρού καιρού. Το παθογόνο μπορεί να μολύνει όλα τα μέρη του φυτού. Ωστόσο, παρατηρούμε τα συμπτώματα πιο εύκολα στα ώριμα φρούτα. Το παθογόνο μπορεί επίσης να μολύνει τα ανώριμα φρούτα, αλλά τα συμπτώματα δεν είναι τόσο ορατά σε αυτά. Τα συμπτώματα για τις ώριμες πιπεριές εμφανίζονται ως κυκλικές αλλοιώσεις που επεκτείνονται περιοδικά, βυθίζονται και συγχωνεύονται. Δυστυχώς, το παθογόνο μπορεί να επιβιώσει στους σπόρους. Επομένως, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθεί πολλαπλασιαστικό υλικό απαλλαγμένο από παθογόνα.

Περονόσπορος

Ο περονόσπορος της πιπεριάς προκαλείται από το μύκητα Peronospora tabacina. Τα συμπτώματα εμφανίζονται στην ανώτερη επιφάνεια των φύλλων με τη μορφή κίτρινων-πράσινων κηλίδων. Τα μολυσμένα φύλλα πεθαίνουν και πέφτουν. Η αποφύλλωση καθιστά τα φυτά άχρηστα και οδηγεί σε σοβαρές ζημιές.

Βιβλιογραφία

Συντακτική Ομάδα Wikifarmer
Συντακτική Ομάδα Wikifarmer

Το Wikifarmer είναι η πρώτη ηλεκτρονική Αγροτική Βιβλιοθήκη που δημιουργήθηκε και εμπλουτίζεται καθημερινά από τους χρήστες της. Μπορείτε να υποβάλετε ένα νέο άρθρο, να επεξεργαστείτε ένα υπάρχον άρθρο ή απλώς να απολαύσετε δωρεάν πρόσβαση σε εκατοντάδες σύγχρονους οδηγούς καλλιέργειας. Ο χρήστης φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την αξιολόγηση, εκτίμηση, υιοθέτηση, αποδοχή ή έγκριση και τη χρήση των πληροφοριών που παρέχονται σε αυτόν τον ιστότοπο.