Πώς αντιμετωπίζουμε την ψύλλα της αχλαδιάς και τα ξυλοφάγα λεπιδόπτερα στα μηλοειδή

Η ψύλλα της αχλαδιάς και τα ξυλοφάγα λεπιδόπτερα απαιτούν προσοχή αυτή την περίοδο, ενώ ο κίνδυνος από την καρπόκαψα παραμένει μεγάλος. Πώς εξελίσσεται η καρπόκαψα και πότε δικαιολογείται η επέμβαση, το αναλύουμε στον οδηγό για την καρπόκαψα σε μηλοειδή και καρυδιά.

Η ψύλλα της αχλαδιάς πολλαπλασιάζεται στην τρυφερή βλάστηση

Η ψύλλα της αχλαδιάς (Cacopsylla pyri) διαχειμάζει ως ακμαίο και δίνει πολλές γενιές μέσα στη χρονιά, με τους πληθυσμούς να κορυφώνονται όταν το δέντρο διατηρεί συνεχή τρυφερή βλάστηση. Τα ακμαία αποθέτουν αυγά στους νεαρούς βλαστούς και οι προνύμφες μυζούν χυμούς από φύλλα και βλαστούς. Κατά τη διατροφή τους εκκρίνουν άφθονα μελιτώδη εκκρίματα, πάνω στα οποία αναπτύσσεται καπνιά που μαυρίζει φύλλα και καρπούς. Το αποτέλεσμα είναι μειωμένη φωτοσύνθεση, υποβάθμιση της ποιότητας των καρπών και, σε βαριές προσβολές, εξασθένηση του δέντρου.

Η ψύλλα της αχλαδιάς είναι ένας από τους σημαντικότερους εχθρούς της αχλαδιάς (Pyrus communis) στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο.

Ο ψεκασμός για την ψύλλα χρειάζεται μεγάλο όγκο νερού

Σε οπωρώνες με προσβολή συνιστάται άμεσος ψεκασμός με εγκεκριμένο εντομοκτόνο, με εναλλαγή δραστικών ουσιών από διαφορετικές χημικές κατηγορίες, καθώς το έντομο αναπτύσσει εύκολα ανθεκτικότητα. Σε ξηρό καιρό, η αύξηση του όγκου του ψεκαστικού νερού βοηθά το σκεύασμα να διαπεράσει τα μελιτώδη εκκρίματα που προστατεύουν τις προνύμφες. Η αφαίρεση των λαίμαργων βλαστών με το χέρι και η αποφυγή υπερβολικής αζωτούχου λίπανσης και ποτίσματος περιορίζουν την τρυφερή βλάστηση που τρέφει το έντομο, ενώ οι φυσικοί εχθροί, όπως τα αρπακτικά του γένους Anthocoris, συμβάλλουν στον έλεγχο του πληθυσμού.

Τα ξυλοφάγα λεπιδόπτερα ανοίγουν στοές μέσα στο ξύλο

Οι φερομονικές παγίδες δείχνουν κατά τόπους συλλήψεις ακμαίων από κόσσο, ζευζέρα και σέζια. Τα ακμαία πετούν το καλοκαίρι και αποθέτουν αυγά στον φλοιό, στις διακλαδώσεις και σε πληγές. Οι προνύμφες που εκκολάπτονται εισχωρούν στο ξύλο και αναπτύσσονται επί μήνες, ανοίγοντας στοές μέσα στον κορμό και τους βραχίονες. Οι στοές αυτές διακόπτουν τη ροή των χυμών, εξασθενούν μηχανικά το δέντρο και προκαλούν ξηράνσεις κλάδων ή και ολόκληρων δένδρων, με χαρακτηριστικό σημάδι το πριονίδι στις εισόδους. Οι προσβολές εντοπίζονται κυρίως σε ηλικιωμένα και εξασθενημένα δένδρα, όπου το ξύλο είναι πιο ευάλωτο.

Η αντιμετώπιση των ξυλοφάγων στηρίζεται στην κάλυψη και στην υγεία του δέντρου

Επειδή οι προνύμφες προστατεύονται μέσα στο ξύλο, η καταπολέμηση είναι δύσκολη και στοχεύει τα ακμαία πριν ωοτοκήσουν και τις νεαρές προνύμφες πριν εισέλθουν στον κορμό. Ο ψεκασμός με εγκεκριμένο εντομοκτόνο πρέπει να καλύπτει πλήρως τον λαιμό, τον κορμό και τους βραχίονες, δηλαδή τα σημεία όπου γίνεται η ωοτοκία και η είσοδος των προνυμφών. Η καλύτερη μακροπρόθεσμη προστασία είναι η διατήρηση των δένδρων, ιδίως των μεγαλύτερων σε ηλικία, σε καλή κατάσταση υγείας με ισορροπημένη λίπανση και άρδευση, ώστε να μειώνεται η ελκυστικότητά τους στα έντομα.

Οι συστάσεις προσαρμόζονται στο ιστορικό και στην κατάσταση κάθε οπωρώνα, σε συνεργασία με γεωπόνο. Τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα εφαρμόζονται μόνο εγκεκριμένα και σύμφωνα με την ετικέτα, με προτεραιότητα στα καλλιεργητικά μέτρα και στη διατήρηση της υγείας των δένδρων.

Πηγές

• Π.Κ.Π.Φ.Π. & Φ.Ε. Βόλου, Τεχνικό Δελτίο για τους εχθρούς των μηλοειδών Νο 10 (6 Ιουλίου 2026).